مامان بیخود نیست که می گوید: هیچ کارم به آدمیزاد نمی رود، یکی از مصادیقش همین روزهاست. این هفته که به قول دوستان یک هفته شیرازی، پر از جمعه(!) بود و ملت رفته بودند هواخوری، برای من یک هفته کاملاً پر کار بود. شنبه اش که با استرس کارهای پیش رو تهیه و ارسال یک سری مدارک گذشت. یکشنبه مثلا قرار بود فقط به اندازه همان ساعت کاری شرکت بمانم اما کارها آن قدر کش پیدا کرد که باز هم خیلی دیر از شرکت برگشتم. باز روز دوشنبه خوب بود که وقت داشتم چند ساعتی بیشتر بخوابم ولی از طرف دیگر مریم برای روضه دعوتم کرده بود و سری قبل را هم نرفته بودم. با وجود همه کارهایی که داشتم دلم نیامد نروم. به هر حال مریم دیگر کارش از رفیق قدیمی گذشته است. از اولین سال دبیرستان با هم بودیم و از همان زمان ها هم همیشه در حال کلنجار رفتن بودیم. جمع مان حدوداً هشت نفره بود که فقط ما دو تا باقی ماندیم. مریم همیشه با تمام اعتماد به نفسی که داشت و هوش و ذکاوت زیاد با این حال خودش را گاهی کمتر از من می دید. اوایل تلاش می کردم به او بفهمانم که ما اختلاف طبقاتی فاحشی نداریم. حالا این که پدر من کارمند است و او پدر او نانوا مسئله مهمی

این روزها روزهای خاصی است. مثل دوران گذار می ماند. دیروز که توی دست شویی شرکت روسری ام در آورده بودم تا آبی به دست و صورتم بزنم و خودم را توی آینه نگاه می کردم به این مسئله فکر می کردم. به این که چه وضعی پیش آمد وقتی همه چیز تازه در آرامش فرو رفته بود که ناگهان دیگر نتوانستم در آریوژن بمانم و ... همه چیز به هم ریخت. از چنان جایی یکهو بیاورندت توی یک شرکت کوچک با اوضاعی به هم ریخته و درهم و حقوقی نصف حقوق و مزایای قبلی و البته با فشار کار بیشتر و این که بیخودی بچسبی به همین جا و ... همین که تصمیم گرفتی بی خیالی را بگذاری کنار و دنبال موقعیت بهتر بگردی، به تو می گویند بیا فلان واحد مشغول شو و ... بعد هم مدیر عاملی که همیشه به کارت غر بزند خودش کمکت کند و ... . این که همه راه افتاده اند و می گویند موقعیت خوبی است و آینده دار است هم خوب است و هم این که باعث می شود به این فکر کنم واقعاً من از آینده چه می خواهم که قرار است در آن به موقعیت خاصی دست پیدا کنم. یه موقعیت معمولی که برای بیشتر آدم ها یک فرصت خوب برای پیشرفت است ولی طبق معمول برای من یک حس دوگانه دارد. هیچ وقت نمی خواستم کارم مهم ت

صبح با اضطراب رفته بودم سر کار. قضیه ایمیل لعنتی که زده نشده بود و پیگیری ضعیف من داشت کار دستم می داد. حالا که عضوی از پروژه جدید شده ام باید پنجشنبه هم بروم سر کار. حالا کمی هم دیرتر دیگر مهم نیست. تا عصر درگیر بودم و آخر وقت بدو بدو رفتم انقلاب تا یک کتاب نامه نگاری انگلیسی را که همیشه خانم توصیه کرده بود را پیدا کنم. کتاب خودش را لازم داشت و باید بر می گرداندم. فکرم درگیر حرف های امروزمان با یاسمن درباره بزرگ شدن و سن و سال و این جور چیزها بود. برگشتنی از انقلاب به دوره های فکری زندگی خودم فکر می کردم این که تا قبل از چهارده سالگی چقدر بیخودی افسرده بودم و به مرگ فکر می کردم و ... بعد اول دبیرستان به بعد کم کم آدم شادی شدم و ... منتظر مترو بودم. گفتم نگاهی به تلگرام بیندازم ببینم و اگر بچه های گروه هستند کمی کل کل بکنیم و بخندیم... یعنی فاصله شادی و غم همین چند ثانیه است. همین باریکی لحظه آگاهی و ناآگاهی و جان آدمی که چه ارزان است ... . نمی شد باور کرد. مانده بودم به چه کسی زنگ بزنم بپرسم. مستأصل بودم. به پونه زنگ بزنم ... نه به دونات ... نه به ... به علی که زنگ زدم فقط گریه کرد و

جمعه صبح واقعاً خسته بودم اما بلند شدم و تا توانستم کار کردم. لپ تاپ شرکت را هم آورده بودم و پیگیر یک خبر بودم. از دویدن های این جوری بدم می آید وقتی خسته ای و در عین حال باید بدوی. مامان زنگ زد که کجایی دیر کرده ای. گفتم تمام نمی شود کارهایم که ... . خودم را رساندن منزل خاله و بابا را هم که تازه رسیده بود دیدم. مامان پرسید همه چی برداشتی؟ لباس چی؟ گفتم یک چیزی چپانده ام توی کیفم آورده ام فقط فرصت فکر کردن نداشتم! بعد از ظهر مولودی بود. وسط مولودی دنبال وصل شدن به وای فای می گشتم که نمی شد. کلافه بودم. وقتی هم با بدبختی وصل شد تنها اتفاقی که افتاد دعوای من و مدیرعامل بود. بد جوری خورد توی حالم. اما بعد از یک ساعتی که همه آتش ها خوابید و آرامش نسبی برقرار شد هوس کردم سری هم به وبلاگ بزنم. بیرون اتاق ملودی تمام شده بود و تا قبل از این که مردها بیایند بساط بزن و بکوب خانم ها به راه بود؛ از آن چیزهایی که در من حس خاصی ایجاد نمی کند! ذوق زده شدم دیدم چند تا کامنت جدید برای پست های اخیرم دارم. دلم می خواست بشینم و بخوانم و یکی یکی جواب بدهم اما آمدند صدایم زدند که ... . شب یک جشن تولد خانواد

این هفته هم به سلامتی تمام شد. هفته کسل کننده ای بود که در کل خوش گذشت. به خصوص چهارشنبه که از بس دورهمی با بچه های شرکت جوک خوندیم و عکس و فیلم دیدیم و خندیدیم که در پایان روز واقعاً همه چیز بی مزه شده بود. البته یکمی هم آن وسط ها به کارهایمان رسیدیم! شنبه هم خوب بود که چون همیشه اوضاع خوبی نداشت بردمش همان نزدیکی ها که با خیال راحت بشینیم و گپی بزنیم و او هم کمی درد و دل کند ببینم چرا باز دچار حس پوچی شده است. به هر حال از موقعی که محل کارمان نزدیک هم هست بیشتر می توانیم هوای هم دیگر را داشته باشیم. البته این هفته با یک چالش جدی تر هم مواجه شدم. عالم و آدم تمام تلاششان را کردند به من بفهمانند که این جا دیگر جای ماندن نیست. تو هم زود بجنب که یک وقت دیر نشود. استرس این که دوباره باید کفش آهنی بپوشم و دنبال کار بگردم تقریباً من را کشت. البته هنوز کار را شروع نکرده ام و تنبلی هم آفتی شده است. البته این که این هفته بیشتر شب ها تا دیر وقت بیرون بودم هم بدجوری انرژی ام را گرفت. شکر خدا هر شب هم یک بهانه ای وجود داشت از همه بدتر هم باران و خرابی مترو بود. هفته بعد ولی باید بیفتم دنبال کار جد

جمعه جسور باش و رویا بسازاز آن چه نیستیجسور باش و رویا بسازاز آن چه نداریجسور باش و رویا بسازآن گونه که واقعیت توستجسور باش و رویا بسازو بیدار که گشتیپاک نکنآن نمای رویایی و حقیقی ات را مارگوت بیکل پنجشنبه یک چیزی هست که به من می گوید من یک «باب مورن» دوم هستم. اصولاً هر کجا که می روم همیشه یک آدم جدید پیدا می کنم که به کمک نیاز دارد و دستش را می گیرم میاورم توی زندگی ام. حالا هم همکلاسی جدید دارم که طفلک یک سال از من کوچک تر است اما فکر کنم اصلاً زندگی نکرده است. با بقیه بچه ها دوره اش کردیم اصول اولیه نافرمانی را یادش دادیم. همین طور ادامه پیدا بکند باید راه بیفتم یک خیریه باز کنم برای روح های خسته ای که اطرافیانشان نگذاشته اند زندگی کنند. باید شروع کنم اصول شاد زیستن را یاد آدم هایی بدهم که شادی شان را زیر پای خواسته های عزیزانشان از دست داده اند. این کتاب « زنان خوب به بهشتند می روند، زنان بد به همه جا می رسند» را هم باید بدهم این طفلک ها بخوانند شاید خودشان دست به کار شدند و دنیایشان را ساختند. چهارشنبه مثلاً باید استرس کش می شدم برای چنین مسئولیتی. تمام روز با سعیده داشتیم وس

شنبه صبح اصلاً نمی دانستم دلم می خواهد بروم شرکت یا نه. قرار بود مدیرعامل محترم از من و سعیده درس بپرسد(!) مثلاً که کدام یکی مان بهتر کار دستمان آمده است. اصلاً نمی فهمم چرا همیشه آدم ها فکر می کنند با ایجاد حس رقابت انگیزه بالا می رود. به ندرت شده است دلم بخواهد رقابت کنم. این که بخواهم بجنگم برای این که ثابت کنم من بهترم، هیچ مفهومی برایم نداشته و ندارد. یاد آن زمان ها می افتم که مامان می گفت اگر فلان معدل را بیاوری برایت فلان چیز را می خرم. آن موقع قبول می کردم ولی بعدش با خودم فکر می کردم به زحمتش نمی ارزد. این همه بخواهم بشینم درس بخوانم که جایزه بگیرم؟! راحتی ام همیشه ترجیح داشت. حرف معلم ها همیشه همین بود آبان باهوش است ولی نمی دانیم چرا درس نمی خواند! الان که فکرش را می کنم خوب شد بیخودی خودم را اذیت نمی کردم. مگر می خواست چه بشود؟! این چند روز هم برای همین خونسرد و آرام بودم. اما سعیده آن قدر استرس تحمل کرد که به راحتی جا زد. گفت نمی تواند و همان سر صبح، قبل از این که من برسم شرکت رفته بود و از رقابت انصراف داده بود. می دانم کار عاقلانه ای کرد ولی من چیزی برای از دست دادن ندات